Ik kan me nog heel goed herinneren toen ik voor het eerst in aanraking kwam met de term (minnen/afreageren), toen mijn excentriek uitziende maatschappijlerares mevrouw Stofmeel een aantal blaadjes uitdeelde waarop, het afreageren op elkaar, duidelijk en helder naar voren werd gebracht.

Het afreageren of het (internet)minnen (ipv het plussen of het “liken”), kwam in het verhaal wat ik had ontvangen, over als een tik waarin de meeste mensen die “gemind” waren, niet meer in staat om helder na te denken. Behalve over de negatieve reactie, hetzij terecht of niet. Het leek net of de mensen die een min hadden gekregen zichzelf pas onder controle hadden, in een situatie waarin zij de min doorgaven aan een ieder met een oor en een hart ervoor.

De kracht van dit effect zien we tegenwoordig bijna overal terug; van allerlei draadjes tot sociale media zoals facebook en Youtube en laten we het echte contact face2face niet vergeten. Best vreemd hoe elkaar allemaal minnen, terwijl je elkaar liefhebt als je elkaar mint. Is het minnen een minnend liefdespel wat we onbewust met elkaar spelen? Want je kan iemand pas minnen als je deze ook mint, anders is deze je min niet waardig.

Ik geef nog even een voorbeeld om het beter te illustreren. Kees wordt laat wakker met het verkeerde been aan bed, stoot zijn kleine teen aan de rand van het bed en kan nauwelijks schreeuwen van de pijn en haast zich door de slaapkamer, hinkend aan 1 been, op zoek naar zijn bril. Zijn vrouw of zijn gaylover wordt vervolgens onrustig wakker van al het kabaal en geeft Kees op z’n kop voor zijn onhandigheid. Waar Kees eigenlijk verwacht had dat de uit bek stinkende slaapgenoot eerder barmhartigheid zou tonen in plaats van de krassende kritiek en gemind door zijn slaapgenoot, stapt Kees uit de voordeur om daar te worden begroet door zijn al te blije buurman. Nog beschadigd van de kritiek, negeert Kees zijn buurman en stapt in de auto en rijdt met piepende banden weg. Zijn buurman loopt vervolgens vertwijfeld naar binnen om een repeterende vraag van zijn vrouw luid te beantwoorden met sarcasme.

Vandaag de dag komt het minnen relatief vaak voor, misschien vanwege de hoeveelheid mensen, de vele informatiestromen of omdat we houden van super gare realityshows en lekker oppervlakkig en ijdel gebabbel. Het minnen op zich is niet professioneel of enigszins te verwachten van een redelijk persoon. Het is een brute aanval op het karakter van een persoon, niet zozeer vanwege het karakter maar gewoon om het minnen, het ridiculiseren.

Je kan bijvoorbeeld door je supervisor worden gemind omdat je net een hogere opleiding hebt afgemaakt, waardoor je leidinggevende zich erg klein voelt en daardoor je wegkat richting je bureau in plaats van je te feliciteren, met als excuus de lage servicelevel of bezetting. Vertwijfeld komt een collega op je af om je te verzoeken een shift van hem over te nemen. Een collega die nogal nonchalant is en makkelijk praat en er eigenlijk vanuit gaat dat je het gaat doen. Hoe reageer jij dan ?

1. Je zegt “het is altijd wel met jou en die gare shifts laat me toch met rust en kom niet op het laatste moment met die neppe shit aanzetten.
2. Sahbi, is geen probleem maar probeer voortaan wat eerder te vragen.